راه روشن

در 15 سالگي آموختم كه مادران از همه بهتر مي دانند ، و گاهي اوقات پدران هم

در 20 سالگي ياد گرفتم كه كار خلاف فايده اي ندارد ، حتي اگر با مهارت انجام شود

در 25 سالگي دانستم كه يك نوزاد ، مادر را از داشتن يك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن يك شب هشت ساعته ، محروم مي كند

در 30 سالگي پي بردم كه قدرت ، جاذبه مرد است و جاذبه ، قدرت زن

در 35 سالگي متوجه شدم كه آينده چيزي نيست كه انسان به ارث ببرد ؛ بلكه چيزي است كه خود مي سازد

در 40 سالگي آموختم كه رمز خوشبخت زيستن ، در آن نيست كه كاري را كه دوست داريم انجام دهيم ؛ بلكه در اين است كه كاري را كه انجام مي دهيم دوست داشته باشيم

در 45 سالگي ياد گرفتم كه 10 درصد از زندگي چيزهايي است كه براي انسان اتفاق مي افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان مي دهند

در 50 سالگي پي بردم كه كتاب بهترين دوست انسان و پيروي كوركورانه بد ترين دشمن وي است

در 55 سالگي پي بردم كه تصميمات كوچك را بايد با مغز گرفت و تصميمات بزرگ را با قلب

در 60 سالگي متوجه شدم كه بدون عشق مي توان ايثار كرد اما بدون ايثار هرگز نمي توان عشق ورزيد

در 65 سالگي آموختم كه انسان براي لذت بردن از عمري دراز ، بايد بعد از خوردن آنچه لازم است ، آنچه را نيز كه ميل دارد بخورد

در 70 سالگي ياد گرفتم كه زندگي مساله در اختيار داشتن كارتهاي خوب نيست ؛ بلكه خوب بازي كردن با كارتهاي بد است

در 75 سالگي دانستم كه انسان تا وقتي فكر مي كند نارس است ، به رشد وكمال خود ادامه مي دهد و به محض آنكه گمان كرد رسيده شده است ، دچار آفت مي شود

در 80 سالگي پي بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترين لذت دنيا است

در 85 سالگي دريافتم كه همانا زندگي زيباست

هرچه بیشتر از حضور کانون الهی در درونت آگاه می شوی، بیشتر می فهمی که خویش تو نور است و کالبدت جز گسترشی از خویش تو نیست که به منظور متجلی کردنت در این جهان ساخته شده.
با افزایش هرچه بیشتر این آگاهی ، به وجودی ملکوتی تبدیل می شوی و به همان میزان هم بیشتر می دانی.هنگامی که آگاهی کامل از وجود متعالی حاصل کنی که درون خویش تو حضور دارد، بیشتر به آن هست متعال بدل می شوی
استاد از سخن باز ایستاد و به رودخانه تاریک و نجواگر خیره شد.انعکاس آسمان در سطح آب مانند توری بود که ذراتی زرین و درخشان در آن افتاده باشد.
اهل تبت بدرود گفت و دور شد .
جوینده در تارکی  زیر درخت پاسخی را نجوا می کرد .گویی روح او ناگهان آزاد شده، در حال تجربه آرامشی عمیق بود که از درون تاریکی به نور در می آمد.
ناگهان احساس کرد، در روح آزاد شده، در دامان شب نشست و به زمزمه رودخانه گوش سپرد.
 
                                                                                 بیگانه ای بر لب رودخانه
                                                                                اثر بی همتای پال توئیچل
                                                                                 ترجمه: هوشنگ اهر پور